سکانس اول

 نشسته ام روبه روی حضورت . دقیق شده ام به حرف زدن ها و برخوردهایت با دیگران ، با خودم و با خودت . هر بار که به  تو نگاه می کنم ، اشتیاق به دانستن جواب یک سوال ، تمام ذهنم را به هم می ریزد . دلم می خواهد این سوال هزار بار مطرح شده ، دست از سرم بردارد ... اما دست برنمی دارد و این دلبخواه من نیست . می خوام یک سوال نپرسیده را مطرح کنم . نمی دانم بپرسم یا نه ؟! جواب آن برای خودم خیلی مهم است اما مطرح کردنش خیلی سخت است و ... سخت . از این نظر می گویم سخت که هیچ وقت به جواب واقعی اش نمی رسم .

 سکانس دوم ( باید سریع بروم سر اصل مطلب )

 سوال من این است ( بگذار یک نفس عمیق بکشم ) .حتی نوشتن این سوال هم نفسم را بند می آورد : " تو واقعاً دوستم داری ؟! "

 چرا تعجب کردی ؟ ... ! نه ، لطفاً نگو که سوالم بچگانه است . لطفاً نگو " تو خودت باید از رفتار من بفهمی که دوستت دارم " . لطفاً نگو ...

 من به رفتارت با خودم و با دیگران ، خیلی دقیق شده ام . تو با همه آدم های اطرافت همان رفتاری را داری که با من ! تو حتی با افرادی که دوستشان هم نداری ، بامهربانی و احترام برخورد می کنی . از کجا باید بفهمم که دوستم داری . نکند که من برایعت مثل دیگران هستم ، بدون کوچک ترین تفاوتی ؟! نکند ؟!

 سکانس سوم ( من از لهجه فلسفی ات بدم می آید )

 من این حرف ها را قبول ندارم که " باید به همه مردم به یک چشم نگاه کنیم . باید از هیچ کس توقع نداشته باشیم . باید ... و باید ... "

 به نظر من ، ما باید به دیگران بااحترام و مهربانی برخورد کنیم . اما باید با افرادی که خیلی دوست مان دارند یا خیلی دوستشان داریم ، به شیوه ای متفاوت رفتار کنیم – البته ، این تفاوت در رفتار باید طوری باشد که فقط خودمان و شخص موردنظرمان آن را تشخیص دهیم . به نظر من ، ما باید از افرادی که خیلی دوستشان داریم ، توقع داشته باشیم ! ( کجای حرف من نادرست است ؟؟؟ ( ما آدم هستیم و آدم هم توقع دارد . من می پذیرم که باید – در این زمینه – سطح توقعات مان را پایین بیاوریم . اما این قانون را در رابطه با عزیزترین افراد زندگی مان ، قبول ندارم . قبول ندارم و ... قبول ندارم .

 سکانس چهارم ( امیدوارم از سه جمله آخر این سکانس ، دلخور نشوی )

 من دارم به تو و حرف ها و رفتارت فکر می کنم . تو می گویی که من برای تو خیلی مهم هستم و نسبت به دیگران بیشتر به من بها می دهی . اما من این حرف ها را لمس نمی کنم . من این بها دادن را درک نمی کنم – و این موضوع عجیب مرا اذیت می کند . تو متوجه نمی شوی اما این موضوع دارد مرا ثانیه ثانیه اذیت می کند – شاید تو داری به شیوه خودت به من محبت می کنی . اما این شیوه ، همان شیوه ای است که برای همه اطرافیانت به کار می بری . برای همه ... تازه ! تو در هزار موردی که پیش آمده است همیشه دیگران را به من ترجیح داده ای . همیشه خودت و دیگران را به من ترجیح داده ای .

 سکانس پنجم

 لطفاً یک روز واقعاً درک کن که باید مرا دوست داشته باشی ، خیلی ! تو الان سرت شلوغ است و نمی خواهی درک کنی که من چه می گویم . امیدوارم روزی که در این مورد با من هم عقیده شدی ، روز خیلی دوری نباشد و من در همین نزدیکی باشم . درغیراین صورت ، با تمام احساسم برایت متاسفم !!!

 سکانس ششم

 در ازدحام بی وقفه سکوت و تنهایی و دلتنگی های مزمنم ، دوستت دارم !